Üzüm

Üzüm, boğulma riskini azaltacak şekilde hazırlandığında, bebeğiniz yaklaşık 6 aylık olup ek gıdaya hazır olunca verilebilir.

Bugün yetiştirilen üzümün çoğu şaraba gider. Gerisi sofralık olarak taze yenir, kurutulup kuru üzüm ve sultaniye yapılır ya da yağ, sirke, reçel, jöle, pekmez ve şurup gibi ürünlere işlenir.

Üzüm karbonhidrat, lif ve su verir. Potasyum ile B6, C ve K vitaminleri içerir. Bunlar enerjiye, bağırsak mikrobiyomuna, sıvı dengesine, deri sağlığına, demir emilimine, bağışıklığa ve kanın pıhtılaşmasına yardım eder.

6 ayda üzümü patlayana dek pişirin ya da sos yapın. Tek başına verin ya da ricotta, ılık lapa ve yoğurda karıştırın.

9 ayda sapından ucuna uzunlamasına dörde bölün. İri ve uzun taneleri seçin. Bebek parçaları tutamıyorsa birkaç hafta bekleyin ya da pişirmeyi sürdürün.

12 ayda uzunlamasına ikiye ya da dörde bölün. Kabuğu bırakıp iri çekirdekleri çıkarın.

Bütün üzüm yuvarlak, sert ve kaygandır. Sağlık kurumlarının çoğu bütün üzümü 4 yaşından önce önermez. Çocuğun yeme becerisi olgunlaşınca, masada ve gözetim altında bütün üzüm denenebilir. Önce uzunlamasına ikiye bölünmüş boyutla başlayın. İri ve uzun taneleri seçin, saplı bırakın, çünkü bu çocuğun ağzını fazla doldurmasını önler. Önceden azı dişleriyle ezmeyi gösterin. Çocuk masada oturmuyorsa bütün üzüm vermeyin.

Çocuk 12 aylık olduktan sonra pastörize üzüm suyundan az miktarda verebilirsiniz. Düzenli meyve suyu diş çürüğü riskini artırır ve öğünde yer kaplar. Bu yüzden ikinci yaşa dek beklemek yararlıdır.

Üzüm yuvarlak, sert ve kaygandır. Bu özellikler boğulma riskini çok artırır.

Yaşa uygun hazırlayın: pişirip ezin, uzunlamasına dörde ya da ikiye bölün. Kabuk ve çekirdek yüksek boğulma riski yapmaz, isterseniz çıkarabilirsiniz. Yemek boyunca bebeğin kol mesafesinde kalın.

Üzüm alerjisi nadirdir, ama hiç görülmemiş değildir. Her yeni yiyecekte olduğu gibi ilk öğünlerde az miktarla başlayın, tepki yoksa sonraki öğünlerde artırın.