Kakule

Kakule, bebek yaklaşık 6 aylık olup ek gıdaya hazır olduğunda verilebilir. Güney Asya kökenlidir. Zencefil ve galangalın akrabası birkaç bitkinin kurutulmuş meyvesidir. Üç yaygın türü vardır: siyah, yeşil ve beyaz kakule. Her türün ayrı bir kokusu ve tadı vardır. Yemeklerde bütün kuru kabuk, kırılmış tohum ya da ince toz olarak kullanılır. Baharat karışımlarında (baharat, garam masala) ve chai gibi çaylarda da yer alır.

Kakule hem tatlı hem tuzlu yemeğe sıcak ve canlı bir tat verir. Güney Asya'da chana masala ve kheer, İskandinavya'da kakuleli ekmek ve turşu bilinen örneklerdir.

Kakule az kullanılır. Yine de çeşitli vitaminler, mineraller, lif ve flavonoid, antosiyanin, fenol gibi bitki bileşikleri sağlar. Ağız ve sindirim sağlığına destek olabilir.

Güvenlik ve saklama

Kakule yemeklerde kullanılan miktarlarda genel olarak güvenli kabul edilir. En iyi aroma için bütün kabukları hava almayan kapta serin ve karanlıkta saklayın. Gerektiğinde birkaç kabuğu havanda öğütüp yemeğe ekleyin.

Bütün kakule kabukları yemekte kalırsa sert ve yuvarlaktır ve boğulma riskini artırır. Öğütülmüş kakule riski artırmaz. Servis öncesi tabaktaki bütün kabuk ve tohumları çıkarın. Bebek yemek yerken yanında olun.

Kakule yaygın bir alerjen değildir. Alerjisi nadirdir ama bildirilmiştir. Kakuleli bazı baharat karışımları yaygın alerjenler içerebilir, etiketi okuyun.

Baharatlar alerjiye benzer tepkiler de yapabilir. Toz kakuleyi solumak burnu tahriş edebilir, hapşırtır ve öksürtür. Bu bir alerji olmayabilir. Kakule gibi baharatlı yemekler ağız çevresinde zararsız kızarıklık yapabilir ya da pişiği başlatıp kötüleştirebilir. Yemekten önce bebeğin yüzüne ve poposuna hafif bir bariyer merhem tabakası sürmek işe yarar.

İlk birkaç öğünde az miktarı verin. Tepki yoksa miktarı kademeli artırın.